16.06.1999 tarih, E. 1999/12-501, K. 1999/511

ÖZET: Belediyeler Kanunu’na göre, belediyenin kamu hizmetlerine tahsis
edilmiş gelirleri haczedilemez. Kamu hizmetine tahsisin hacizden önceki
bir tarihte yapılması gerekir. Somut olayda, belediyenin tüm gelirleri kamu
hizmetine tahsis edilmiştir. Tahsis bu şekliyle şikâyete konu kira gelirini de
kapsamaktadır. Tek tek kamu hizmetlerine tahsis edilmiş gelirlerin ve hangi
kamu hizmetine tahsis edildiğinin sayılmasına gerek yoktur. İdari nitelikteki
bu karar idari yargı merciince iptal edilmediği sürece geçerlidir. Haczin kaldırılmasına
ilişkin şikâyetin kabulü gerekirken, reddine karar verilmesi hatalıdır.
İlgili Mevzuat: 1580 SK 19/7. madde, İİK 16 ve 82. maddeler.
Taraflar arasındaki “şikâyet” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda;
Kadıköy 2. İcra Tetkik Mercii Hakimliği’nce davanın reddine dair verilen
09.09.1998 tarih ve 1998/286-511 sayılı kararın incelenmesi davacı vekili tarafından
istenilmesi üzerine, Yargıtay 12. Hukuk Dairesi’nin 10.11.1998 tarih ve
1998/12025-12417 sayılı ilamı ile; (... 1580 Sayılı Belediyeler Kanunu’nun
19/7. maddesine göre belediyenin kamu hizmetine tahsis edilmiş gelirleri haczedilemez.
Kamu hizmetine tahsisin hacizden önceki bir tarihte olması gereklidir.
Somut olayda İstanbul Büyükşehir Belediye Meclisi’nin 16.12.1997 tarihli
kararı ile 1998 yılı içerisindeki Büyükşehir Belediyesi’nin tüm gelirlerinin kamu
hizmetine tahsis edildiği anlaşılmıştır. Tahsis bu şekliyle şikâyete konu kira
gelirini de kapsamaktadır. Ayrıca tek tek kamu hizmetine tahsis edilen gelirlerin
ve hangi kamu hizmetine tahsis edildiğinin sayılmasına gerek yoktur. İdari
nitelikteki bu karar idari yargı merciince iptal edilmediği sürece geçerliliği kabul
edilmelidir. Bu nedenle şikâyetin kabulü ile haczin kaldırılması gerekirken,
reddi isabetsizdir...) gerekçesiyle bozularak, dosya yerine geri çevrilmekle yeniden
yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.
Temyiz Eden: Davacı vekili.

Hukuk Genel Kurulu Kararı
Hukuk Genel Kurulu’nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz
edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:
Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara,
bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlere göre, Hukuk Genel Kurulu’nca
da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki
kararda direnilmesi usûl ve yasaya aykırıdır. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.
SONUÇ: Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının
Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı HUMK’nin
429. maddesi gereğince BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının
geri verilmesine, 16.06.1999 tarihinde, oyçokluğu ile karar verildi.